Breaking News
Home / მთავარი სიახლე / სააკაშვილის ფენომენი – არის თუ არა ის პოლიტიკური გვამი?

სააკაშვილის ფენომენი – არის თუ არა ის პოლიტიკური გვამი?

მკითხველს ემახსოვრება საქართველოს პრეზიდენტის სააკაშვილის ნათქვამი – საქართველო მსოფლიოს მე გავაცანიო. მაშინ ვაიპატრიოტებმა ისეთი ხმაური ატეხეს – რა სჭირს საქართველოს, უდიდესი ისტორიისა და კულტურის ქვეყანას, სააკაშვილის გასაცნობიო, რომ ნებისმიერ მტერს თვალი დაუდგებოდა. არადა მართალი იყო მაშინდელი პრეზიდენტი, ვინაიდან თანამედროვე, დახვეწილი საკომუნიკაციო საშუალებების წყალობით, ინტერნეტსა და ტელეეკრანს მუდამ „პირველ გვერდზე“ ჰქონდათ გამოტანილი საქართველოს „ამბები საგმირონი“.

მსოფლიოს დღესაც ახსოვს 2003 წელს საქართველოს პარლამენტის სხდომაზე შევარდნა, მოქმედი პრეზიდენტის შევარდნაძის დარბაზიდან „გაპარება“, ტრიბუნაზე გამარჯვებული სააკაშვილის მიერ პრეზიდენტ შევარდნაძისთვის განკუთვნილი ჩაის მოსმა და პატრიოტული სიტყვა.

ახსოვს, უკვე პრეზიდენტობის დროს აჭარის შტურმი, აჭარის ლიდერის ასლან აბაშიძის ბათუმიდან იძულებითი წასვლა; სამხრეთ ოსეთის დაბრუნებისთვის ქართველ სამართალდამცავთა პირველი მარცხი ცხინვალში და დაჩოქება, 2008 წლის აგვისტოს ომი –  ყოფილი ავტონომიის დასაბრუნებლად, დამარცხება და ჰალსტუხის ღეჭვა, გორთან მიწაზე ხოხვა.

სხვაც ბევრი ახსოვს სასაცილოც და დამამცირებელიც. თავისი მმართველობის 9 წლის განმავლობაში ბევრი იყო ისეთი, რომლის გახსენება ჟრუანტელს გვგვრის და ცუდ განწყობაზე გვაყენებს, მათ შორის ცოცხის ტარებს გამორჩეული ადგილი უკავია. გვახსოვს სექსმოძალებული პრეზიდენტის ნადირობა ადგილობრივ თუ უცხო ქვეყნის ქალთა სქესზე, შემდეგ უხვად გავრცელებული ჭორ-მართალი, უფრო მეტად მართალი.

ისიც გვახსოვს ადგილობრივ ლამაზმანებთან ერთად, პრეზიდენტის თვითმფრინავით, სპონტანურად, რომელიმე სახელმწიფოში დროის სატარებლად გაფრენა. გვახსოვს მისი გამოუცნობი „მუშაობის“ სტილი – ღამის ორ საათზე, კარგად ნაქეიფარზე მეტროს გახსნა და სააკაშვილისა და მისი თანმხლები პირების გაღიმებული სახეები ესკალატორზე.

სხვაც ბევრია გასახსენებელი, უდავოდ „საამაყო“ და ქვეყნისთვის „დადებითი“ იმიჯის მომტანი. იმ ცხრაწლიან პერიოდში ყველა, ვისაც რაღაცის თქმა შეეძლო, განსაკუთრებით ინტელიგენციას, თავს იკავებდა და ისე იქცეოდა, თითქოს ვერაფერს ხედავდა. იშვიათი გამონაკლისი თუ სადმე წამოიკნავებდა, რასაც უმალ მოსდევდა „საჯარო გაროზგვა“. ყოველივე ამის შემხედვარეს ე.წ. სტრატეგიულ პარტნიორსაც არაფერი ჰქონდა სათქმელი.

ასეა დღესაც. სააკაშვილი თვითნაბადი ბაჯაღლოა აშშ-ს გარკვეული წრეებისთვის, იმათთვის, ვისზეც პრეზიდენტებისა და ადმინისტრაციების ცვლა არ მოქმედებს.

 

ერთი წლის წინ ცნობილი დიპლომატი, „ოცნების“ პარლამენტის წევრი, ამჟამად პრემიერ-მინისტრის მრჩეველი თედო ჯაფარიძე წერდა, რომ სააკაშვილის ფენომენი დროით არის განპირობებული. ანუ იყო ისეთი დრო, რომელიც სააკაშვილმა სათავისოდ „შეირგო“. ძნელია დაეთანხმო პატივცემულ თედოს. დროს და გარემოს აქვს მნიშვნელობა, მაგრამ მათ, მილიონში ერთი თუ ირგებს სათავისოდ. გარდა ამისა, სააკაშვილმა თვით შექმნა „დროც და გარემოც“ – რევოლუციის, რომელსაც სათავეშიც ჩაუდგა და გაიმარჯვა კიდევაც.

აი, გამარჯვების შემდეგ, რა გააკეთა ქვეყნისთვის – ეს არის საკითხავი. ამ კითხვას უდავოდ გაეცემა პასუხი – არაემოციური, აკადემიური, მაგრამ დღევანდელთა დიდი ნაწილისთვის სააკაშვილის მმართველობის ეპოქა იყო აუტანელი, სადამსჯელო ოპერაციებით აღსავსე, განუკითხაობით სახელგანთქმული.

სად აისახა ყოველივე ეს? არსად. მხოლოდ სააკაშვილის თანამედროვეთა თავებში. იქ, სადაც უნდა ასახულიყო დანაშაულის სახით – მსგავსი არაფერი მომხდარა. უმნიშვნელო დარღვევებმა გაიქროლეს ჩვენს გონებაში, ნაცვლად სერიოზული დანაშაულისა, რომელთა რაოდენობას ვინ მოთვლის?

საქართველოდან გაქცეული სააკაშვილი იმ ამერიკაში აღმოჩნდა, რომელმაც ასწავლა, დააპურა, გაზარდა და გზაზე დააყენა. შემდეგ იყო ხეტიალი სხვა ქვეყნებში და ბოლოს ადგილი გამოუნახეს ჩვენსავით გონგამოცლილ უკრაინაში.

აშშ-ა ახალი უკრაინული პროექტი წამოიწყო – „მაიდნის რევოლუცია“, რომელსაც სათავეში ჩაუყენა აშშ-ს სპეცსამსახურებთან დაახლოებული პირები, მათ შორის იყო სააკაშვილის თანაკურსელი პოროშენკო.

რატომ უკრაინა?

ვისაც ბჟეზინსკის წიგნი აქვს წაკითხული საჭადრაკო დაფაზე პაექრობასთან დაკავშირებით, მისთვის ნათელია – რატომ. უკრაინა სწორედ ის ქვეყანაა, რუსეთის მოსაზღვრე და მტრულად განწყობილი, რომელმაც წყალი უნდა შეუყენოს რუსეთს, როგორც სუპერსახელმწიფოს. სააკაშვილი კი ის პიროვნებაა, რომელიც 24 საათის განმავლობაში რუსეთს ლანძღავს და აგინებს.

სააკაშვილისეული „ვარდების რევოლუციის“ უკრაინელთათვის გაცნობაში დიდი წვლილი მიუძღვნის აშშ-ს, მაგრამ არანაკლები სააკაშვილსა და მის „ნაცებს“ – შედეგი „ნარინჯისფერი რევოლუცია“, პირველი პროამერიკული მთავრობა იუშჩენკო-ტიმოშენკოს სახით, უკრაინის ეკონომიკური დეგრადაცია და ქვეყნის ძარცვით გაჩენილი მილიარდები.

ვითომ მარტო დროს უნდა დავაბრალოთ სააკაშვილის იუშჩენკოსთან დანათესავება? არამცდაარამც, მხოლოდ სააკაშვილის მარიფათს. რომელი პრეზიდენტი გააკეთებდა იმას, რაც სააკაშვილმა გააკეთა?

ის, ახალ არჩევნებში გამარჯვებულ იანუკოვიჩს ყირიმში მოულოდნელად მიადგა და გამარჯვება მიულოცა. მანამდე კი უკანასკნელი სიტყვებით ლანძღავდა. და არა მარტო ლანძღავდა – სპეცჯგუფიც გაგზავნა საქართველოდან უკრაინის საარჩევნო კამპანიის ასარევად.

„მაიდნის რევოლუციის“ შემდეგ მოსულ ხელისუფლებას აშშ-ს მრჩევლებმა შესთავაზეს უცხოელი მოხელეების, მათ შორის საქართველოს გამოყენება. ასე გაჩნდნენ პოროშენკოს კარზე სააკაშვილი და საქართველოში შეძულებული „ნაცი“ მოხელეები. სამწუხაროდ, ისე, როგორც სააკაშვილმა, ვერც ერთმა მათგანმა ვერაფერი არგო ახალ „სამშობლოს“.

სააკაშვილი არ არის ის პოლიტიკოსი, რომელიც მაგიდას მიუჯდება და გულდასმით გაეცნობა საქვეყნო მასალებს. მისთვის უცხოა კაბინეტური მუშაობა, ვინაიდან საჭიროებს სიდინჯეს, დაფიქრებას, საკითხებში ჩაღრმავებას და შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღებას. მისთვის კაბინეტში ყოფნა უჰაერო აკვარიუმში ყოფნის ტოლფასია. ის, ქუჩის, არეულობის, რევოლუციის დიდოსტატია. ის ვერ ეტევა ქვეყნის ჩარჩოებში და ამიტომაც საზღვრის გარეთ გაჭრას ლამობს. ხან სად არის და ხან სად.

სააკაშვილი რევოლუციონერი, უფრო სწორად ამრევია, რაც კარგად იციან მისმა აღმზრდელმა ამერიკულმა სპეცსამსახურებმა. სწორედ ამიტომაც მას იყენებდნენ და მომავალშიც გამოიყენებენ – ვითარების დაძაბვისთვის. სწორედ ასეთის დრო მოვიდა უკრაინაში, ამიტომაც გადაისროლეს იქ სააკაშვილი.

საერთოდ სააკაშვილის უკრაინაში დასახლებას პოროშენკოს აბრალებენ, რაც არასწორია. პოროშენკომ უბრალოდ გაიზიარა აშშ-ს მოთხოვნა – სააკაშვილისა და მისი გუნდის სასარგებლოდ. ე.წ. რეფორმატორები, სწორედ ის პოლიტიკური ძალა იყო და არის, რომელსაც უკრაინა ამერიკულ რელსებზე უნდა შეეყენებინა. სააკაშვილმა ეს მოახერხა, ნაწილობრივ. ამჯერად შეუსრულებელი მეორე ნაწილის შესრულების პროცესია.

მცდარია ყველა მოსაზრება, რომ სააკაშვილი პოლიტიკური გვამია. თუ ეს ასეა, მაშინ აშშ-ი არის პოლიტიკური გვამი, ვინაიდან იმას, რასაც სააკაშვილი აკეთებს, თავისუფლად შეიძლება დავარქვათ ამერიკული საქმე. სადაც სააკაშვილია უნდა ვიგულისხმოთ აშშ-ს სპეცსამსახურები, რაც თვალნათლივ დამტკიცდა პოლონეთ-უკრაინის საზღვრის გადაკვეთის დროს.

სააკაშვილის გვერდით არა მარტო ცნობილი პოლიტიკოსი და ოპოზიციონერი, „ნარინჯისფერი რევოლუციის“ შემოქმედი ტიმოშენკო იდგა, არამედ აშშ-ს ცსს თანამშრომელი, უკრაინელი ყოფილი მაღალჩინოსანი ნალივაიჩენკო. ეს არ არის შემთხვევითობა. ეს წინასწარ დადგმული პროექტია, რომელიც პოროშენკოს ჩამოგდებას ისახავს მიზნად. სააკაშვილი ამ გეგმის მთავარი შემსრულებელია, ვინაიდან მას და მხოლოდ მას ხელეწიფება ისეთი ვითარების შექმნა, რასაც ადგილი ჰქონდა უკრაინის საზღვრის უკანონო გადაკვეთის დროს. დაისჯება, ამისთვის სააკაშვილი?

მხოლოდ ჯარიმის გადახდით, მეტით არაფრით. ოფიციალურმა ვაშინგტონმა ხომ გვაუწყა, რომ თვალს ადევნებს სააკაშვილის მოქმედებას. რაც შეეხება პოლონეთს, ის სააკაშვილის მხარეზეა, ისე, როგორც ბალტიისპირა ყოფილი საბჭოთა ქვეყნები.

უკრაინის თავზე ახალი რევოლუციური ღრუბლები გამოჩნდა, რასაც უდავოდ მოჰყვება კოკისპირული წვიმა დღევანდელი ხელისუფლების დამხობით და ახლის მოსვლით. ასე სურს აშშ-ს, რომელიც რახანია ზრდის უკრაინას. ამ რევოლუციას სააკაშვილი წარმართავს – აშშ-ს სპეცსამსახურების ჯილა.

 

ჰამლეტ ჭიპაშვილი,

პოლიტოლოგი.

კომენტარები

Powered by themekiller.com